 |
||
 |
||
BAŻANTY i INNE KURAKI
Andrzej JaroszKsiążka, poza rozdziałami dotyczącymi klasyfikacji systematycznej rzędu kuraków, ich charakterystyki, wolier, pielęgnacji i żywienia oraz lęgów i wychowu piskląt, jest głównie przewodnikiem po gatunkach rzędu kuraki (obejmującego 282 gatunki). Znajdujące się w książce opisy i kolorowe zdjęcia 70 gatunków bażantów, tragopanów, pawi, wieloszponów, kiśćców, uszaków, kuropatw, itp., dotyczą gatunków spotykanych w hodowlach polskich i zagranicznych.
Format: 12,5 x 19 cm, 192 strony, pełny kolor, papier kredowy.
Książka jest dostępna jedynie w sprzedaży wysyłkowej wydawnictwa fauna&flora.
CENA: 43 zł
sposoby zamówienia
Wstęp
Klasyfikacja systematyczna, czyli taksonomia kurakówCharakterystyka kuraków, występowanie i biotopy
Woliery
Pielęgnacja i żywienie
Lęgi i wychów piskląt
Przewodnik po gatunkach
Fragment książki
Rodzina Phasianidae
Podrodzina Phasianinae
Kiściec annamski
Lophura edwardsi
Występuje w górskich rejonach środkowego Wietnamu (Annam), na wysokości około 1000 m n.p.m. Wcześniej reprezentował rodzaj Delacourigallus.
Kogut dorasta do 65 cm, z czego 25 cm przypada na ogon. Na głowie krótki, biały czubek. Upierzenie ciemnoniebieskie, na niektórych piórach czarne plamki. Grzbiet i nasada ogona czarne z metalicznym połyskiem. Boki głowy nagie, krwistoczerwone. Nogi czerwone, uzbrojone w długie ostrogi. Kura bez czubka, cała kasztanowato-brązowa. Głowa i szyja z szarym odcieniem, część twarzowa czerwona, nogi czerwone. Młode koguty uzyskają barwną szatę osobników dorosłych w pierwszym roku życia. Kiśćce annamskie żyją w rozległych lasach, zwykle w parach. Niekiedy spotykane w towarzystwie wieloszponów szarych, argusów czubatych, pawi złotych, kiśćców syjamskich czy kurów bankiwa. Do gniazda na ziemi znosi samica 4-7 różowawych lub kremowych, z białymi porami jaj, które wysiaduje 21-23 dni. Żywią się różnymi nasionami, zielonymi częściami roślin, jagodami oraz drobnymi organizmami zwierzęcymi, które są głównym pokarmem piskląt.
W maju 1924 roku Delacour importował 15 kiśćców annamskich do Cleres w Normandii z czego osiem padło, a przy życiu pozostały cztery koguty i trzy kury. Zadziwiającym było, że ptaki pochodzące z rejonów tropikalnych, doskonale znosiły europejskie zimy w nieogrzewanych lecz dobrze izolowanych pomieszczeniach, w których temperatura nie spadała poniżej 0oC. W kolejnym roku, 23 marca samica zaczęła nieść i z dwudniowymi przerwami zniosła 5 jaj, które podłożono pod kurę karłowatą i po 21 dniach wykluły się pisklęta. Po 10 dniach samica zaczęła nieść ponownie i znów zniosła pięć jaj, a po pewnym czasie stwierdzono ze zdziwieniem kolejne zniesienie złożone z czterech jaj. Wszystkie były zapłodnione. Pisklęta odchowywały się bez większych problemów, a odchowane ptaki trafiały do wielu europejskich i amerykańskich bażantarni. W Niemczech kiśćce annamskie jako pierwszy posiadał Max Stefani w 1930 roku. Zauważył też, że przy temperaturze 0oC ptaki szukają cieplejszych miejsc, a samice są zdolne do rozrodu po skończeniu dwóch lat. Hodowla możliwa wyłącznie w zestawach monogamicznych, ponieważ kury walczą z sobą. Pisklęta nie są płochliwe i dobrze rozwijają się, karmione granulatami paszowymi.