 |
||
 |
||
Drobiarstwo niekonwencjonalne
NAKŁAD WYCZERPANY
KSIĄZKA NIEDOSTĘPNA
Teresa MajewskaAutorka jest profesorem w Katedrze Drobiarstwa UWM w Olsztynie, jednak książka przez nią napisana odbiega od formy i stylu charakterystycznego dla podręczników akademickich.
Wyróżnia ją swobodny, niekiedy wręcz gawędziarski ton narracji, a informacje podane w treści są nie tylko na temat drobiu, ale także innych gatunków zwierząt domowych oraz człowieka. Książka w zasadzie przeznaczona jest dla czytelnika, który posiada już pewną wiedzę z zakresu drobiarstwa, bowiem zawiera tylko wybrane zagadnienia z żywienia i utrzymania drobiu oparte najczęściej o wyniki własnych badań. Dotyczą one m.in. takich dodatków paszowych jak: węgiel drzewny, czosnek, popiół, imbir czy drożdże, stosowanych u wszystkich gatunków drobiu, a przede wszystkim u indyków. W sposobie przedstawienia problematyki drobiarskiej uderza przede wszystkim dążenie do wyjaśnienia mechanizmów działania określonych czynników na organizm ptaka, zgodnie z mottem tej książki: "może nie dowiecie się więcej, ale więcej zrozumiecie".
Format A4, stron 148. Okładka miękka. Tabele i rysunki
Cena zł
sposoby zamówienia
Na przestrzeni ostatnich 30 lat dokonał się ogromny postęp w produkcji rolniczej i zwierzęcej. Pozwoliło to nie tylko na pokrycie zapotrzebowania na produkty żywnościowe, ale nawet na znaczną nadprodukcję żywności.
Intensyfikacja produkcji drobiarskiej dotyczy szczególnie dwóch gatunków drobiu - kurcząt i indycząt. Powszechną praktyką w żywieniu tego drobiu jest stosowanie zawyżonych poziomów białka, tłuszczu, wybranych mikroelementów, ale przede wszystkim szerokiej gamy wszelkich dodatków, takich jak: antybiotyki paszowe, aminokwasy, enzymy, witaminy, kokcydiostatyki, przeciwutleniacze, konserwanty, probiotyki, prebiotyki, preparaty przeciwgrzybicze, detoksykanty, a nawet barwniki i preparaty smakowe. Często drastycznie przekracza się ilości tych składników w stosunku do zapotrzebowania, co prowadzi do spadku ich wykorzystania lub powoduje, że stają się toksyczne. Są to dodatki bardzo drogie, zwiększające koszt żywienia zwierząt, a spożycie ich z mięsem nie jest obojętne dla organizmu człowieka, a wszak to człowiek znajduje się na końcu łańcucha pokarmowego. Intensyfikacja produkcji doprowadziła również do zachwiania równowagi w przyrodzie. Zmienił się smak i wartość produktów żywnościowych, ale obniżyła się również odporność zwierząt, czego dowodem są choroby cywilizacyjne zwierząt, a wybuchające co jakiś czas niespotykane dotąd choroby potwierdzają to, co ktoś mądry kiedyś powiedział - "przyroda sobie gwałtu czynić nie dopuści i co jakiś czas pokazuje kto tu rządzi".
Społeczność krajów zachodnich już dawno jest świadoma zagrożeń jakie niesie zwiększająca się z roku na rok intensyfikacja produkcji i dlatego tam zrodziły się, i działają, ruchy konsumenckie na rzecz rolnictwa ekologicznego. W produkcji drobiarskiej przewiduje się powrót do tzw. alternatywnych systemów chowu, bardziej zgodnych z naturą, humanitarnych i sprzyjających organizmowi ptaka. Wymogi te ujęto m.in. w dyrektywie Rady UE nr 1999/74/EC z lipca 1999 r. Współczesny producent drobiu coraz częściej wraca do naturalnych, starych, sprawdzonych dodatków paszowych.
SPIS TREŚCIIntensyfikacja produkcji drobiarskiej dotyczy szczególnie dwóch gatunków drobiu - kurcząt i indycząt. Powszechną praktyką w żywieniu tego drobiu jest stosowanie zawyżonych poziomów białka, tłuszczu, wybranych mikroelementów, ale przede wszystkim szerokiej gamy wszelkich dodatków, takich jak: antybiotyki paszowe, aminokwasy, enzymy, witaminy, kokcydiostatyki, przeciwutleniacze, konserwanty, probiotyki, prebiotyki, preparaty przeciwgrzybicze, detoksykanty, a nawet barwniki i preparaty smakowe. Często drastycznie przekracza się ilości tych składników w stosunku do zapotrzebowania, co prowadzi do spadku ich wykorzystania lub powoduje, że stają się toksyczne. Są to dodatki bardzo drogie, zwiększające koszt żywienia zwierząt, a spożycie ich z mięsem nie jest obojętne dla organizmu człowieka, a wszak to człowiek znajduje się na końcu łańcucha pokarmowego. Intensyfikacja produkcji doprowadziła również do zachwiania równowagi w przyrodzie. Zmienił się smak i wartość produktów żywnościowych, ale obniżyła się również odporność zwierząt, czego dowodem są choroby cywilizacyjne zwierząt, a wybuchające co jakiś czas niespotykane dotąd choroby potwierdzają to, co ktoś mądry kiedyś powiedział - "przyroda sobie gwałtu czynić nie dopuści i co jakiś czas pokazuje kto tu rządzi".
Społeczność krajów zachodnich już dawno jest świadoma zagrożeń jakie niesie zwiększająca się z roku na rok intensyfikacja produkcji i dlatego tam zrodziły się, i działają, ruchy konsumenckie na rzecz rolnictwa ekologicznego. W produkcji drobiarskiej przewiduje się powrót do tzw. alternatywnych systemów chowu, bardziej zgodnych z naturą, humanitarnych i sprzyjających organizmowi ptaka. Wymogi te ujęto m.in. w dyrektywie Rady UE nr 1999/74/EC z lipca 1999 r. Współczesny producent drobiu coraz częściej wraca do naturalnych, starych, sprawdzonych dodatków paszowych.
Przedmowa.
Kury - najpopularniejsze ptaki świata.
Indyki - zupełnie inne ptaki niż kury.
Kaczki - ptaki wybitnie wodne.
Gęsi - ptaki ekologiczne.
Pasze stosowane w żywieniu drobiu.
Rola flory bakteryjnej w funkcjonowaniu przewodu pokarmowego i ochronie zdrowia ptaków. Nasz przyjaciel Lactobacillus.
Do czego ptakom potrzebny jest żwirek krzemowy.
Węgiel drzewny dodatkiem paszowym XXI wieku.
Niedocenione właściwości zwykłego popiołu.
Siła działania czosnku.
Przyprawy też leczą - imbir, cynamon i anyż zamiast antybiotyków.
Łuski nasion kakaowca.
Ostrożnie z witaminami.
Tłuszczowe niebezpieczeństwo.
Dlaczego ptaki padają w czasie upałów.
Jajo jako pokarm dla człowieka i nie tylko.
Literatura.